«Το Υπουργικό Συμβούλιο επέλεξε μετά από δική μου εισήγηση τη νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου. Στη θέση του Προέδρου του Αρείου Πάγου επελέγη ο κ. Παναγιώτης Λυμπερόπουλος και στη θέση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου επελέγη ο κ. Ευάγγελος Μπακέλας.
Φέτος είναι η δεύτερη φορά που εφαρμόστηκε η νέα νομοθετική ρύθμιση του 2024 με την οποία δόθηκε η δυνατότητα στις Ολομέλειες των Ανωτάτων Δικαστηρίων της Χώρας να διαμορφώνουν τη δική τους πρόταση μέσα από μυστική ψηφοφορία για τις δικές τους ηγεσίες. Η πρόταση μου λοιπόν αφορούσε τους δυο επιλεγέντες, οι οποίοι πρώτευσαν στην επιλογή των δικαστών. Και ο κ. Λυμπερόπουλος και ο κ. Μπακέλας ήρθαν πρώτοι στις προτιμήσεις των δικαστών που συγκρότησαν την Ολομέλειά του Αρείου Πάγου. Γι’ αυτό αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής, καθώς στη συνέχεια η Βουλή των Ελλήνων συνέπεσε στην επιλογή της με την πρόταση των Ολομελειών και βεβαίως το Υπουργικό Συμβούλιο, που υιοθέτησε αυτές τις προτάσεις.
Άρα φέτος έχουμε την πλήρη, σχεδόν ομόφωνη τοποθέτηση των τριών εξουσιών και της δικαστικής και της νομοθετικής και της εκτελεστικής στα ίδια ακριβώς πρόσωπα. Με την ευκαιρία αυτή θέλω να ευχαριστήσω την απερχόμενη πρόεδρο του Αρείου Πάγου την κυρία Παπαδοπούλου και τον απερχόμενο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον κ. Τζαβέλλα που παρά τη βραχυχρόνια θητεία επέδειξαν ένα πάρα πολύ σημαντικό έργο σε μια περίοδο όπου ο θεσμός της Δικαιοσύνης απαραδέκτως βάλλεται και επιχειρείται να καταστεί τμήμα του πολιτικού ανταγωνισμού, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η φροντίδα όλων θα έπρεπε να είναι ο θεσμός της Δικαιοσύνης να παραμένει έξω από τις τρέχουσες ή τις δομικές πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Εύχομαι στη νέα ηγεσία να πετύχει στο έργο της, ειδικά σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την ελληνική Δικαιοσύνη την ώρα που οι συντελούμενες αλλαγές ή οι συντελεσθείσες αλλαγές δημιουργούν ένα πολύ καλύτερο περιβάλλον για να μπορεί η Δικαιοσύνη να αποδίδει καλύτερα στο έργο της. Ένα περιβάλλον το οποίο στηρίζεται σε ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο σε κρίσιμα ζητήματα μετά την μεγάλη τομή της ενοποίησης του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας, τις κτιριακές υποδομές που ανανεώνονται και κυρίως τις ψηφιακές υποδομές που αποτελούν πια μια σημαντική βάση για να μπορέσει η ελληνική Δικαιοσύνη να αποδώσει πολύ καλύτερα απ’ ότι μέχρι τώρα.
Όταν εξελίσσονται όλα αυτά προσπαθώ να καταλάβω γιατί άραγε η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού απέναντι στο θεσμό της Δικαιοσύνης εμφανίζει αυτή την τάση. Αυτό εξηγείται κυρίως από το γεγονός ότι η ελληνική Δικαιοσύνη χειροκροτείται ή κατακρίνεται, κατά περίπτωση ή κατά το δοκούν, ανάλογα με το αν οι αποφάσεις της είναι αρεστές ή δεν είναι αρεστές. Αυτοί που το κάνουν αυτό δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι άλλο πράγμα η κριτική σε κάποιες αποφάσεις τις Δικαιοσύνης που είναι επιστημονικά συνταγματικώς επιβαλλόμενη κι άλλο πράγμα η αμφισβήτηση του ίδιου του θεσμού. Οι δικαστές είναι άνθρωποι και μπορεί να σφάλλουν γι’ αυτό και η Δικαιοσύνη είναι διαρθρωμένη σε διάφορα επίπεδα για να μπορεί τα σφάλματα του ενός επιπέδου να διορθώνονται από το άλλο επίπεδο».